Το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να προσευχηθούν για τον «άρτον τον επιούσιον», όπως έκαναν καθημερινά και στην πατρίδα τους. Το επόμενο πρωινό ο πρώτος άνδρας εκεί που εξερευνούσε τον χώρο του είδε ένα δένδρο κατάφορτο με χυμώδεις καρπούς και έτσι μπόρεσε να χορτάσει την πείνα του. Η άλλη πλευρά φαινόταν άγονη και χέρσα.

Μετά από μία εβδομάδα ο πρώτος άνδρας αισθάνθηκε έντονη τη μοναξιά και ένιωσε την ανάγκη να παρακαλέσει το Θεό για μια σύντροφο, ώστε να μοιράζεται μαζί της τις σκέψεις και τα όνειρά του. Σε λίγες ημέρες ένα δυνατό κύμα πέταξε μια βάρκα με έναν μόνο επιζώντα, μια αξιοθαύμαστη γυναίκα. Η άλλη πλευρά του νησιού παρέμενε έρημη. Σύντομα ο πρώτος άντρας προσευχήθηκε για ένα σπίτι και ένα νοικοκυριό. Ως δια μαγείας του δόθηκαν όλα! Ο δεύτερος όμως άνθρωπος μέχρι τώρα δεν είχε αποκτήσει τίποτε.

Τέλος ο πρώτος ναυαγός άρχισε να βαριέται τη μοναξιά του νησιού και την ερημιά του και να νοσταλγεί τα φώτα της μεγαλούπολης. Προσευχήθηκε να μπορούσε να φύγει με τη γυναίκα του το συντομότερο από το άθλιο ερημονήσι. Δεν πρόλαβε να αποτελειώσει την προσευχή του και είδε να δένει λίγα μέτρα πιο ΄κει από το ξύλινο σπίτι του ένα σκάφος. Έτρεξε χαρούμενος να επιβιβαστεί με τη γυναίκα του, αδιαφορώντας για τον αδελφικό του φίλο. Θεώρησε ότι ο φίλος του ήταν ανάξιος να δεχτεί την ευλογία του Θεού, αφού μέχρι τώρα καμία από τις προσευχές του δεν είχε εισακουστεί.

Καθώς όμως το σκάφος ήταν έτοιμο να σαλπάρει, ο άνδρας άκουσε ένα παράξενο βουητό και μια απόκοσμη φωνή να λέει: «Γιατί αφήνεις το σύντροφό σου στο νησί;».

Ταράχθηκε. «Οι ευλογίες είναι μόνο για μένα, αφού εγώ προσευχήθηκα γι’ αυτές» απάντησε. Kαι συνέχισε «oι προσευχές του έμειναν αναπάντητες, άρα δεν δικαιούται τίποτα». «Σφάλλεις» τον επιτίμησε η φωνή. «Προσευχήθηκε μόνο για ένα πράγμα, στο οποίο απάντησα. Αν δεν το είχα κάνει, δεν θα είχες λάβει καμία από τις ευλογίες μου.» «Πες μου», ρώτησε τη φωνή ο πρώτος άνδρας, «Ποια ήταν η προσευχή για την οποία του οφείλω τα πάντα;». «Εκείνος προσευχήθηκε όλες οι δικές σου προσευχές να απαντηθούν».

Οι ευλογίες του Θεού δεν είναι καρπός των “δικών” μας προσευχών. Είναι κυρίως όλων εκείνων που προσεύχονται για μας ατομικά ή ομαδικά εν συνάξει, γνωστών και … άγνωστών. Aς μη το ξεχνουμε!

http://themeliosiaspis.wordpress.com/