ΓΕΝΟΣ ΑΧΑΡΙΣΤΩΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΩΝ

Στις 30 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο το Έθνος μας τιμά τους Ευεργέτες του. Τους μεγάλους Εθνικούς Ευεργέτες. Τους τιμά όμως;

Η μέρα αυτή πρωτίστως είναι μια συνηθισμένη καθημερινή εργαζόμενη μέρα, όταν δεν πέφτει Σάββατο ή Κυριακή, και κανένας δεν συγκινείται να συμμετάσχει ενεργά. Ελάχιστοι εκπρόσωποι υπηρεσιών και κομμάτων, της Εκκλησίας και της Αυτοδικοικήσεως. Κόσμος καθόλου. Για παράδειγμα, στη Λαμίαήταν φέτος πέντε (5) άτομα! Όχι πέντε χιλιάδες, εκατοντάδες, δεκάδες, που θα έπρεπε, αλλά 5 μονάδες, όσα είναι τα δάχτυλα του ενός χεριού. Δηλαδή ήταν ο εκπρόσωπος του Σεβασμιωτάτου κι ένας ιερέας, ο Στρατηγός, με ολιγομελή ακολουθία, ο Αστυνομικός Διευθυντής της πόλεως, μία Αντινομάρχης, ένας Αντιδήμαρχος, και, η Καθηγήτρια που εκφώνησε τον ωραιότατο πανηγυρικό της Ημέρας στην άδεια Εκκλησία! Πως μπόρεσε και μίλησε αυτή η γυναίκα σε μια άδεια εκκλησία; Κανάλια και ΜΜΕ δεν είχαν έρθει. Ήταν κι ο πατέρας ενός βουλευτή. Στο βάθος του Μητροπολιτικού Ναού ήταν η Νεωκόρα και ένας ψάλτης στο Αναλόγιο. Άντε όλοι όλοι στην εκκλησία κατά το τέλος να ήταν περίπου δέκα (10) άτομα! Πολλοί πέρναγαν απέξω, από το πεζοδρόμιο, και κοίταζαν με περιέργεια τι γινόταν μέσα στη Μητρόπολη…

Βέβαια όλοι από τους παρόντες  δεν ακολούθησαν στην Κατάθεση των λιγοστών Στεφάνων στο Ηρώο, όπως γίνεται κάθε φορά. Παρήλασαν μέσα από την πόλη «λαμπροφορεμένοι» τρείς –τέσσερες από τους προαναφερθέντες, μέσα από τους δρόμους, με συστολή και συνοχή καρδίας, διότι το όλο θέαμα και σκηνικό ήταν αποκαρδιωτικό. «Miserabile visu», που λέγαν και οι Λατίνοι παλιά, δηλαδή «οικτρόν θέαμα».

Δεν είναι όμως κρίμα να «χαντακώνεται» μια τέτοια μέρα, τόσο σημαντική για το Έθνος, απαραίτητη για τον φρονηματισμό και τον παραδειγματισμό των γενεών και των νέων;

Δε θάπρεπε να ακούσουν τα λόγια τα τιμητικά όλοι οι σύγχρονοι Έλληνες και η μαθητιώσα και σπουδάζουσα νεολαία, ότι παιδιά της Ελλάδος, που έφυγαν ανυπόδυτα και ρακένδυτα από την υπόδουλη πατρίδα και πρόκοψαν με τον ιδρώτα τους στην αλλοδαπή, έβαλαν τα χρήματά τους στην αγκαλιά της μεγάλης Μάνας που λέγεται Ελλάδα και ανάστησαν κτήρια και κοινωφελή έργα που μένουν μέχρι σήμερα, αναπαλαιούμενα δε και ανακαινιζόμενα λαμπρύνουν το πρόσωπο της  Ελλάδος;

Δε θάπρεπε να τιμήσουμε σήμερα στην εποχή της μεγάλης αρπαχτής και της ασύλληπτης κομπίνας, των τεράστιων καταχρήσεων του δημοσίου πλούτου και του ηθικής αδιαφορίας, την αλληλεγγύη και τον αλτρουϊσμό, την φιλοπατρία και την ευαισθησία των Ελλήνων αυτών που δεν έκλεισαν τ΄ αυτιά τους στις σπαραχτικές κραυγές της καθημαγμένης Πατρίδος και στις εκκλήσεις τους για  σχολεία, νοσοκομεία και άλλα ευαγή ιδρύματα;

Χίλιες φορές, Ναι, θάπρεπε! Με παρελάσεις και σημαίες, με δοξολογίες και λόγους, με λεπτομερείς αναφορές στην προσφορά τους και την ιδιαίτερη καταγωγή τους. Σημειωτέον ότι οι περισσότεροι ήταν από το πιο φτωχό κομμάτι της Ελλάδος – και της Ευρώπης σήμερα -, την ξεχασμένη Ήπειρο! Με ομιλίες, διαλέξεις, σε σχολεία και Κοινοτικά Καταστήματα, σε Δημόσιες Υπηρεσίες… Με φιλαρμονική και αγήματα στρατιωτών, με υψηλές και παμπληθείς παρουσίες… Τίποτε δυστυχώς από όλα αυτά! Ναι, θάπρεπε, όλα αυτά να γίνουν για τους Εθνικούς Ευεργέτες μας, γνωστούς και άγνωστους.

Αλλά δυστυχώς τη «θάψαμε» αυτή τη μέρα στην καθημερινότητα και το άγχος της βιοπάλης, εν μέσω οικονομικής κρίσης, που θάπρεπε μετά τις Εθνικές Επετείους, να είναι η πιο ιερή και σημαντική μέρα. Αχαριστία, να υποθέσουμε; Αδιαφορία; Απέναντι στα πιο γνήσια μετά τους Μάρτυρες της πίστεως και τους Ήρωες της Πατρίδος, παιδιά της Πατρίδας! Είμαστε άξιοι της τύχης μας! Γένος αχάριστο και επιλήσμον των προγόνων του και της Ιστορίας του.

Από την άλλη μεριά τρέχουμε στα συλλαλητήρια και στα κομματικά συνέδρια, γεμίζουμε στάδια, παρόντες και οι επίσημοι και επώνυμοι της πολιτικής και της δημοσιογραφίας στη σατανική – «καμπαλλική» φρενίτιδα μιας βλάσφημης και χυδαίας ηθοποιού και αοιδού, της Μαντόνας! Ουρλιάζουμε στα γήπεδα για την ομάδα μας που παίζει, πληρώνουμε τα ωραία μας λεφτά στις βιομηχανίες του όποιου τζόγου, κι εδώ που έχουμε ένα θέμα ηθικής τάξης και φιλοπατρίας, είμαστε φανερά και ηχηρά απόντες! Κρίμα και πάλι κρίμα!

Έτσι είμαστε! Εκεί καταντήσαμε! Νεκροθάφτες γίναμε όλοι των ιδανικών και αξιών της φυλής μας! Θάβουμε όχι μόνο ιστορία και παιδεία του Γένους μας, γεωγραφία και ιδιομορφία του έθνους μας, αλλά θάβουμε με τις εκτρώσεις των αγέννητων παιδιών και την αδιαφορία για την Τρίτη ηλικία, με τις συντάξεις πείνας, και βιολογικά το γένος των Ελλήνων.

Μεγάλα Γραφεία τελετών έχουν καταντήσει σήμερα τα Υπουργεία Παιδείας, Εσωτερικών και της Εξωτερικής μας πολιτικής. Αυτά θάπτουν καθημερινά τα παραπάνω που γράψαμε. Χειρότερο όλων όμως είναι το Υπουργείο της Οικονομίας. Αυτό όντως θα μας θάψει όλους…

Τουλάχιστον, κάνουμε έκκληση, να αλλάξει η ημερομηνία γι΄ αυτή τη μέρα! Να γίνει για παράδειγμα: η τελευταία Κυριακή του Σεπτεμβρίου. Νάναι κόσμος στις Εκκλησίες ν΄ ακούσουν τον πανηγυρικό της ημέρας. Να τονισθεί ιδιαίτερα αυτή η επέτειος. Να γίνει – γιατί όχι; – αργία με προεδρικό διάταγμα. Να υποχρεωθούν όλοι σε γενική συμμετοχή. Κανένας δε θα αντιδράσει. Να γίνουν ομιλίες παντού. Να γράφουν εκθέσεις στα σχολεία τα παιδιά. Εκπομπές στην Τηλεόραση. Ούτε ρατσιστικό είναι το θέμα ούτε πολεμοκάπηλο. Είναι θέμα ευγνωμοσύνης και επιβίωσης του Έθνους μας. Μάλιστα να συμπεριληφθούν όλοι οι Εθνικοί Ευεργέτες μας: μάρτυρες, ήρωες, φιλέλληνες, όσοι έδωσαν χρήματα και γνώση, διδάσκαλοι του Γένους και πάνω από όλα ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και ο Καποδίστριας, ο άγιος και μέγιστος Κυβερνήτης της Πατρίδος, που πήγε άδικα από ομόφυλο προδοτικό ξενομανές βόλι!

Και το σπουδαιότερο: Κάποτε ν΄ αποφασίσει το αχάριστο Αθηνοκεντρικό κράτος των Νεοελλήνων να φτιάξει το Τάμα που έχουν κάνει οι σκλάβοι Έλληνες στον Σωτήρα Χριστό, για την Απελευθέρωσή τους από τους Τούρκους. Να οικοδομήσει τον Μεγάλο Ναό του Σωτήρος Χριστού. Εφάμιλλο της Αγιά Σοφιάς και του Παρθενώνα. Το χρωστάμε οι αχάριστοι από το 1935. Φτιάχνουμε δυστυχώς τζαμιά και εξαμβλώματα και αφήνουμε αυτό που θάπρεπε να αποτελέσει την πρώτη προτεραιότητα της Πολιτείας. Στη Ρωσία μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού αυτό έφτιαξαν πρώτα πρώτα.

Οι λαοί δεν ξεχνούν τους Ευεργέτες τους. Όσοι τους ξεχνούν πεθαίνουν στην ψάθα και γίνονται «παλιόψαθα των εθνών». Δυστυχώς εκεί έχουμε φτάσει! Καλά να πάθουμε, τέτοιοι που είμαστε!