Ζούμε σε έναν μετα-χριστιανικό κόσμο. Γιαυτό δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Εντούτοις η νομοθεσία στην πλειονότητά της σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, οι ηθικές αξίες, οι εργασιακές και οι ανθρώπινες σχέσεις, οι κοινωνικές αξίες, φωτογραφίζουν προχριστιανική εποχή. Ο κοινωνικός ορίζοντας ολοένα και γίνεται πιο σκοτεινός. Η οικονομική -και η γενικότερη- κρίση που μαστίζει, την Πατρίδα μας, είναι απότοκος, πρωτίστως, πνευματικής κρίσης για την οποία υπεύθυνοι είμαστε όλοι οι ενήλικες με «σκαπανείς» τους εκκλησιαστικούς ποιμένες, τους πολιτικούς και τους θεωρούμενους «πνευματικούς» ταγούς του τόπου μας.

O μετα-χριστιανικός κόσμος προβάλλει και το ανάλογο μοντέλο για το δικό του άνθρωπο. Από το σπίτι, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τα Μ.Μ.Ε., την κοινωνία εκπέμπεται συντονισμένα το ίδιο μήνυμα με αποδέκτη τη νέα γενιά:

Για να πετύχετε και να διακριθείτε πρέπει να διαθέτετε προσόντα πολλά, να έχετε τάλαντα, πτυχία , ικανότητες, γλώσσες, να ελίσσεστε, να είστε ανταγωνιστικοί, να είστε μοναδικοί, να κάνετε τη διαφορά , να γίνετε αναντικατάστατοι. Ει δυνατόν να είστε ιδιοφυία τύπου Albert Einstein, Ludwig van Beethoven ή επιχειρηματικές μεγαλοφυϊες όπως o Bill Gates, o Steve Jobs, o Mark Zuckerberg, γιατί όχι να είστε και ωραίοι με ομορφιά εφάμιλλη της… Angelina Jolie και του Brad Pitt. Διαφορετικά το μέλλον σας διαγράφεται δυσοίωνο. Θα αγωνίζεστε να εξασφαλίσετε ένα κομμάτι ψωμί για σας και τα παιδιά σας και ένα κεραμίδι για να προστατευθείτε από τον καύσωνα του καλοκαιριού και το ψύχος του χειμώνα…

Κάποτε ρώτησαν τον Πονηρό «ποιο όνομα θα προτιμούσε για τον εαυτό του» και εκείνος απάντησε: Παγωνιά!

Παράξενο και συμβολικό μαζί. Αν ο Πειρασμός κατορθώσει να απλώσει την παγωνιά του στην ψυχή μας στις σκληρές ώρες της δοκιμασίας θα είμαστε οι νικημένοι της ζωής, οι ηττημένοι ενός μεγάλου και δύσκολου αγώνα.

Οδοδείκτης, χειραγωγός και συμπαραστάτης στον αγώνα μας αυτό ο Κύριος. Στο στόμα μας αντηχούν τα δικά Του λόγια, όπως τα διατύπωσε ως αίτημα για τον Πατέρα Του και δικό μας Πατέρα ο ίδιος «και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν». Στο μυαλό μας να κυριαρχούν και οι Ασκητές της Ερήμου,  που με τον αγώνα τους, τα παλαίσματά τους μα και με το λόγο τους ψυχογραφούν και ανατέμνουν άριστα την ψυχή και τα πάθη της βαθύτερα, βοηθώντας μας έτσι ουσιαστικότερα και αποτελεσματικότερα και   από τον εγκυρότερο σύγχρονο ψυχαναλυτή.

« Αν ο Θεός, θα πει ο Άγιος Ισαάκ της Νινευή, σου δώσει κάποιο δώρο προσπάθησε να τον πείσεις να σου μάθει επίσης και τον τρόπο , ώστε το δώρο αυτό να μπορέσει να σε κάνει να προοδεύσεις στην ταπείνωση… Ή ικέτεψέ τον να σου το αφαιρέσει το δώρο, ώστε να μη γίνει αιτία της καταστροφής σου. Γιατί δεν μπορούν όλοι να δέχονται τα δώρα , χωρίς αυτό να έχει κακή επίπτωση πάνω τους».

Θαρρώ πως ο ασκητικός αυτός νευιτικός λόγος διευκολύνει στην κατανόηση του κυριακού αιτήματος -και συνεπικουρούμενος από αυτόν- έρχεται να κονταροχτυπηθεί με τον σύγχρονο εγωιστικό εκκωφαντικό λόγο και να δώσει απάντηση στα προβλήματα που αυτός δημιουργεί στο νέο άνθρωπο με το πρότυπο «παίδευσης» που του  προτείνει. Ο ασκητικός λόγος κομίζει πρόταση ελευθερίας με προοπτική τη βασιλεία του Θεού και όχι εγκλωβισμού στο εγώ μας.

«Πλην, ζητείτε την βασιλείαν του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Λουκ. 12, 31).

Δώσε, Κύριε, να ενστερνιστούμε το μήνυμά σου!

Α.Γ

http://themeliosiaspis.wordpress.com/