του Αθανασίου Γκάτζιου

Αδελφοί μου,

θέλω ο λόγος μου να είναι εξομολογητικός, καθώς απευθύνομαι προς αδερφούς που αγωνίζονται με αγάπη και φόβο Θεού να μεγαλώσουν τα παιδιά που τους χάρισε Εκείνος. Εργάστηκα στην εκπαίδευση επί πολλά χρόνια τόσο στην Ελλάδα όσο και σε διάφορες χώρες του εξωτερικού.

Όλα αυτά τα χρόνια προσπαθούσα να δημιουργήσω ενδιαφέροντα στα παιδιά. Η προσπάθειά μου όμως αποτύγχανε τις περισσότερες φορές στην πλειονότητα των αγοριών. Οι περιοχές των ενδιαφερόντων τους ήταν ελάχιστες. Συγκεκριμένα δύο: το ποδόσφαιρο και το σεξ. Στα μαθήματα, στο ήθος, στα ενδιαφέροντα η κατάσταση απογοητευτική. Μια μειοψηφία όμως αγοριών, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, τα θαύμαζες και τα καμάρωνες. Πίσω τους στεκόταν μια σωστή μητέρα,

αλλά κυρίως ένας πατέρας, που όσες φορές τον συναντούσες, ήταν μια αποκάλυψη. Η κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί από τότε. Τι φταίει; Δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξος. Ωστόσο τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν καλύτερα, αν δεν αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες που έχουμε απέναντι στα παιδιά μας. Το θέμα που επέλεξα για τη σημερινή μας σύναξη είναι: Ο πατέρας, ο ρόλος και η ευθύνη του απέναντι στα παιδιά του.

Οι σύγχρονες επιστήμες, παιδαγωγική, ψυχολογία, ιατρική, κοινωνιολογία αλλά και η ζωολογία θα μας βοηθήσουν στην προσπάθειά μας αυτή. Ο φωτισμός και η χάρη του Θεού μας είναι απαραίτητα, για να διακρίνουμε τις παγίδες, να διαβούμε τους σκοπέλους και να διαπλεύσουμε το πέλαγος με ασφάλεια. Τυχόν λάθη, αστοχίες και υπερβολές χρεώστε τα στον ομιλούντα. Είμαι πρόθυμος να τα αναγνωρίσω και να επανορθώσω.

Το 1980 ο Dr. Fernando Nottebohm, Νευροεπιστήμονας καθηγητής, επικεφαλής του εργαστηρίου συμπεριφοράς των ζώων στο Πανεπιστήμιο Rockfeller των Η.Π.Α, παρατήρησε ότι ο εγκέφαλος των πουλιών μεγαλώνει και μικραίνει με τις εποχές. Διογκώνεται, όταν τα πουλιά πρέπει να μάθουν νέα τραγούδια για να προσελκύσουν τους συντρόφους τους και συρρικνώνεται, αφού έχουν γεννήσει. Σε μια σειρά επίμονων πειραμάτων κατέδειξε ότι τα πουλιά παράγουν συνεχώς νέα κύτταρα του εγκεφάλου που αντικαθιστούν τα παλιά που πεθαίνουν. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον άνδρα που ετοιμάζεται να γίνει πατέρας! Θ’ αναφερθώ εκτενέστερα παρακάτω.

 Στις 4 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους η dr. Gabriella Gobbi ψυχίατρος, καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο του McGill του Μόντρεαλ και οι συνεργάτες της πραγματοποίησαν έρευνα σε πειραματόζωα, η οποία συνέδεε την απουσία του πατέρα με κοινωνικά χαρακτηριστικά, δηλαδή με μη φυσιολογική συμπεριφορά και αλληλοεπίδραση στους απογόνους οφειλόμενη σε νευροφυσιολογικές αλλαγές στον εγκέφαλο. Τα πειραματόζωα αυτά είναι μονογαμικά, ανατρέφουν από κοινού τα παιδιά τους και θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικά για τον άνθρωπο εξαιτίας αυτής της συμπεριφοράς. Τα συμπεράσματα της έρευνας : Η δομή του εγκεφάλου των νεογνών, τα οποία μεγάλωναν και με τους δύο γονείς και η κοινωνική τους συμπεριφορά ήταν εντελώς διαφορετική από εκείνη των νεογνών που μεγάλωναν μόνο με την μητέρα, χωρίς δηλαδή την παρουσία του πατέρα. Τα θηλυκά νεογνά ιδιαιτέρως είχαν μεγαλύτερη επιθετικότητα, έδειχναν μεγαλύτερη ευαισθησία σε διεγερτικά φάρμακα, δηλαδή, σε ουσίες εξάρτησης και είχαν πρόβλημα κοινωνικής προσαρμογής.

Παρόμοιες συμπεριφορές συναντώνται και στους ανθρώπους, στα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα. Παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο για αποκλίνουσα συμπεριφορά. Κυρίως τα κορίτσια είναι περισσότερο επιρρεπή στην κατάχρηση ουσιών, τονίζει η dr. Gobbi.

Η ερευνητική ομάδα εντόπισε επιπλέον ελλείψεις στον προμετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου των νεογνών που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα. Στον προμετωπιαίο φλοιό βρίσκεται το κέντρο που βοηθά στον έλεγχο της κοινωνικής και γνωστικής δραστηριότητας, η οποία συνδέεται με ελλειμματικές δραστηριότητες. To εντυπωσιακό αυτό εύρημα επιβεβαιώνει πόσο σημαντική είναι η παρουσία του πατέρα στη βιολογική και ψυχολογική ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού.

Μια νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στις 27 Μαΐου του τρέχοντος έτους, στα πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Η.Π.Α αναφέρει:

Η φροντίδα του παιδιού αναμορφώνει τον εγκέφαλο του πατέρα, με αποτέλεσμα ο άνδρας να φανερώνει τα ίδια μοτίβα της γνωστικής και συναισθηματικής σχέσης που εμφανίζονται σε μητέρες. Είναι γνωστό ότι η εγκυμοσύνη, ο τοκετός και ο θηλασμός προκαλούν ορμονικές αλλαγές στις μητέρες. Ωστόσο οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι και οι άνδρες υφίστανται επίσης ορμονικές αλλαγές, όταν γίνονται πατέρες και μάλιστα είναι πιο έντονες οι αλλαγές όσο πιο στενή είναι η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον πατέρα και το νεογέννητο. Η γέννηση του παιδιού επιφέρει την ανάπτυξη νέων νευρώνων στον εγκέφαλο του πατέρα. Η Kayt Sukel λέει: “Ο εγκέφαλος ο ίδιος ετοιμάζεται για τις προκλήσεις προς όφελος των απογόνων. Με την αύξηση αυτών των συνδέσεων και των υποδοχέων στον εγκέφαλο ετοιμάζεται ο μέλλων πατέρας όχι μόνο να συντρέξει τη μητέρα φροντίζοντας τα παιδιά, αλλά και να συνδεθεί καλύτερα μαζί τους”. Η αγάπη του πατέρα όχι μόνον ενισχύει τον εγκέφαλο του παιδιού ώστε να αναπτυχθεί καλύτερα αλλά επηρεάζει θετικά και τον δικό του εγκέφαλο.

Σύμφωνα με μελέτη του καθηγητή του πανεπιστημίου του Konnecticut των Η.Π.Α Ronald Rohner η πατρική αγάπη ασκεί εξ ίσου σημαντική επιρροή στο παιδί, όπως και η μητρική. Αναλύοντας τα αποτελέσματα 36 μελετών από όλο τον κόσμο σχετικά με την επίδραση της γονικής απόρριψης και αποδοχής στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του ανθρώπου με τη συμμετοχή 10.000 ατόμων, ο καθηγητής διαπίστωσε ότι τα παιδιά, που απορρίπτονται από τους γονείς, έχουν την τάση να αισθάνονται πιο ανήσυχα, πιο ανασφαλή, να είναι πιο επιθετικά και εχθρικά προς τους άλλους, δύσκολα να δημιουργούν σχέσεις εμπιστοσύνης με τους ενήλικες και αργότερα διστάζουν να προχωρήσουν σε δική τους οικογένεια.

Επιπλέον ο dr. Rohner διαπίστωσε ότι στον τομέα της Ψυχολογίας και της Νευροεπιστήμης υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις που δείχνουν ότι οι περιοχές του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται, όταν οι άνθρωποι νιώθουν ότι απορρίπτονται, είναι οι ίδιες περιοχές που ενεργοποιούνται και όταν οι άνθρωποι βιώνουν σωματικό πόνο. Αλλά σε αντίθεση με το σωματικό πόνο, οι άνθρωποι, και στην περίπτωσή μας τα παιδιά, μπορεί να βιώνουν ψυχολογικά το συναισθηματικό πόνο της απόρριψης, όπως θα δούμε, ξανά και ξανά για χρόνια πολλά και ίσως για όλη τους τη ζωή!

Ο Dr Kyle Pruett καθηγητής ψυχιατρικής στο πανεπιστήμιο του Yale εξηγεί: “Η πατρότητα είναι ένα σύνθετο και μοναδικό φαινόμενο με τεράστιες συνέπειες για τη συναισθηματική και διανοητική ανάπτυξη των παιδιών”. Ο Erik Erikson, ένας πρωτοπόρος στον κόσμο της ψυχολογίας του παιδιού, διατύπωσε νωρίς ότι η αγάπη του πατέρα και η αγάπη της μητέρας είναι διαφορετικά είδη αγάπης. Οι πατέρες δηλώνει “αγαπούν περισσότερο επικίνδυνα”, διότι η αγάπη τους είναι “πιο ζωηρή” από ό,τι της μητέρας. Είναι κάτι που μόνο ο πατέρας μπορεί να προσφέρει στο παιδί του, κανένας άλλος!

Ο dr. Pruett αποφαίνεται ότι οι πατέρες έχουν ένα ξεχωριστό στυλ επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης με τα παιδιά τους. Από την ηλικία των 8 εβδομάδων τα μωρά μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στον πατέρα και τη μητέρα και αντιδρούν ανάλογα. “Είτε το συνειδητοποιείτε, δηλώνει, είτε όχι τα παιδιά μαθαίνουν σε μικρή ηλικία μέσα από την εμπειρία ότι οι άνδρες και οι γυναίκες είναι διαφορετικοί και έχουν διαφορετικούς τρόπους αντιμετώπισης της ζωής.”

Οι πατέρες παίζουν διαφορετικά. Ενώ και οι δύο γονείς μπορεί να παίζουν με τα παιδιά τους, η φυσική τους παρουσία και συμμετοχή είναι πολύ διαφορετική. Σε γενικές γραμμές οι πατέρες θα παλέψουν, θα γαργαλήσουν, θα πετάξουν τα μωρά ψηλά στον αέρα, (οι μητέρες θα φωνάξουν, όχι τόσο ψηλά, μη!), θα τα κυνηγήσουν, θα παίξουν τα τέρατα, θα επιδοθούν σε δυνατά παιχνίδια, θα ενθαρρύνουν την άμιλλα. Οι πατέρες θα βοηθήσουν τα αγόρια και τα κορίτσια να μάθουν να κρατούν τις ισορροπίες μεταξύ δειλίας και επιθετικότητας, με το «φτάνει πια, ηρέμησε», όταν αρχίζουν οι καυγάδες στα παιχνίδια. Οι πατέρες οικοδομούν την εμπιστοσύνη.

Πηγαίνετε σε οποιαδήποτε παιδική χαρά και ακούστε τους γονείς εκεί. Ποιος συμβουλεύει τα παιδιά να είναι πιο προσεκτικά; Ποιοι είναι εκείνοι που ενθαρρύνουν τα παιδιά στα μονόζυγα ή στις κούνιες να ανεβαίνουν ψηλότερα, να κάνουν βόλτα με το ποδήλατο, να απομακρύνονται λίγο παραπέρα; Ποιος ενθαρρύνει τα παιδιά να είναι πιο προσεκτικά; Ο ένας μπορεί να ενθαρρύνει προς τον κίνδυνο, χωρίς να εξετάζει τις συνέπειες. Ο άλλος συμβουλεύει, ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος, έτσι αποτυγχάνει στο να χτιστεί η ανεξαρτησία, η πρόοδος, η εμπιστοσύνη. Ενώνονται οι δυο τους και έτσι κρατούν μαζί ισορροπία, για να βοηθήσουν να παραμείνουν τα παιδιά τους ασφαλή. Έτσι τους δίνουν την ευκαιρία να αυξήσουν την εμπειρία και την εμπιστοσύνη τους.

Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Μια σημαντική μελέτη έδειξε ότι οι πατέρες και οι μητέρες επικοινωνούν διαφορετικά με τα παιδιά τους. Οι μητέρες συνήθως απλοποιούν το λόγο τους, για να μιλήσουν στο επίπεδο του παιδιού τους. Οι πατέρες δεν είναι τόσο διατεθειμένοι να τροποποιήσουν τη γλώσσα τους. Το θετικό στην περίπτωση είναι ότι αυτό αποτελεί σημαντικό δομικό στοιχείο εμπλουτισμού του γλωσσικού πλούτου του παιδιού και κατά συνέπεια στοιχείο της σχολικής και ακαδημαϊκής του επιτυχίας. Η συζήτηση με τον πατέρα τις περισσότερες φορές τείνει να είναι σύντομη, επιγραμματική και ουσιώδης. Δίνει μεγάλη έμφαση στις εκφράσεις του προσώπου και του σώματος. Οι μητέρες τείνουν να είναι περιγραφικές, εκφραστικές και ενθαρρυντικές. Τα παιδιά που δεν μαθαίνουν πώς να κατανοούν και να χρησιμοποιούν και τις δύο μορφές επικοινωνίας και συζήτησης θα βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, επειδή θα αντιμετωπίσουν και τα δύο αυτά στυλ καθώς εισέρχονται στον κόσμο των ενηλίκων.

Ως προς το θέμα της πειθαρχίας η εκπαιδευτική ψυχολόγος Carol Gillian λέει ότι οι πατέρες τονίζουν τη δικαιοσύνη, την αμεροληψία και το καθήκον που βασίζεται σε κανόνες, ενώ οι μητέρες τονίζουν τη συμπάθεια, τη φροντίδα και τη βοήθεια με βάση τις σχέσεις. Οι πατέρες συστηματικά και αυστηρά έχουν την τάση να επιβάλλουν κανόνες που διδάσκουν στα παιδιά την αντικειμενικότητα και τις συνέπειες του σωστού και του λάθους. Οι μητέρες, όταν παρουσιάζονται κρούσματα ανυπακοής, εκδηλώνουν αισθήματα συμπάθειας και αμνήστευσης και παρέχουν μια αίσθηση ελπίδας. Και πάλι το ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά από μόνο του δεν είναι καλό, αλλά μαζί δημιουργούν μια υγιή, σωστή ισορροπία. Οι πατέρες προετοιμάζουν τα παιδιά για τη σκληρή πραγματικότητα που τα περιβάλλει.

Σε γενικές γραμμές οι πατέρες έχουν την τάση να βλέπουν το παιδί σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, ενώ οι μητέρες βλέπουν τον υπόλοιπο κόσμο σε σχέση με το παιδί τους. Παράδειγμα: Οι μητέρες είναι πολύ καλά ενημερωμένες για πράγματα από τον έξω κόσμο που θα μπορούσαν να βλάψουν το παιδί τους(π.χ. βία, κεραυνός, ατυχήματα, ασθένειες, παράξενοι άνθρωποι, σκύλοι,γάτες). Οι πατέρες, ενώ δεν είναι αδιάφοροι με αυτά τα πράγματα, έχουν την τάση να επικεντρώνονται στο πώς τα παιδιά τους θα είναι ή δεν θα είναι προετοιμασμένα για κάτι που μπορούν να συναντήσουν στον κόσμο. Οι πατέρες συχνά βοηθούν τα παιδιά να δουν ότι οι ιδιαίτερες στάσεις και συμπεριφορές έχουν ορισμένες συνέπειες. Σε γενικές γραμμές οι πατέρες βοηθούν τα παιδιά να προετοιμαστούν για την πραγματικότητα και την τραχύτητα του πραγματικού κόσμου και οι μητέρες βοηθούν στην προστασία εναντίον του. Και τα δύο είναι απαραίτητα, καθώς τα παιδιά ενηλικιώνονται.

Πατέρες, ρίξτε ένα πανοραμικό βλέμμα στην ανθρωπότητα. Οι άνδρες και οι γυναίκες είναι διαφορετικοί. Τρώνε διαφορετικά, ντύνονται διαφορετικά, μυρίζουν διαφορετικά, αντιμετωπίζουν τη ζωή με διαφορετικό τρόπο. Με ένα στερεοτυπικό λόγο οι άνδρες κάνουν “ανδρικά πράγματα” και οι γυναίκες κάνουν “γυναικεία πράγματα”. Τα αγόρια και τα κορίτσια που μεγαλώνουν με έναν πατέρα, ο οποίος εμπλέκεται ενεργά στην ανατροφή τους, είναι πιο οικεία και ασφαλή με τον ανδρικό κόσμο. Τα κορίτσια που μεγαλώνουν με σωστούς και ώριμους πατέρες είναι πιο πιθανό να έχουν σωστές συμπεριφορές και σχέσεις με συνομήλικα αγόρια. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα κορίτσια έχουν περισσότερες ευκαιρίες να μάθουν από τους πατέρες πώς οι άνδρες πρέπει να συμπεριφέρονται στις γυναίκες. Καταλαβαίνουν από την εμπειρία τους ποιες συμπεριφορές είναι ανάρμοστες. Τα αγόρια επίσης που μεγαλώνουν με ώριμους πατέρες είναι λιγότερο πιθανό να είναι βίαια. Επιβεβαιώνεται ο ανδρισμός τους και μπορούν να μάθουν από αυτούς να διοχετεύουν την αρρενωπότητα και τη δύναμή τους με θετικούς τρόπους. Οι πατέρες μπορούν να βοηθήσουν τα αγόρια να κατανοήσουν τη σωστή ανδρική σεξουαλικότητα, την υγιεινή και για την ηλικία τους την κατάλληλη συμπεριφορά. Αυτό είναι δύσκολο να το επιτύχουν οι μητέρες στα αγόρια τους.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε στις Η.Π.Α ένα βιβλίο με τίτλο: Strong Fathers, Strong Daughters, 10 Secrets Every Father Should Know (Δυνατοί Πατέρες, Δυνατές Θυγατέρες). Συγγραφέας η παιδίατρος Meg Meeker, καθηγήτρια πανεπιστημίου. Υπάρχουν δέκα μυστικά που κάθε πατέρας πρέπει να γνωρίζει σχετικά με τις κόρες του.

1o. Ο πατέρας είναι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή της κόρης του. Την επηρεάζει με μύριους τρόπους από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα. Μέσα σε μια τοξική κοινωνία όπου ζουν τα κορίτσια, χρειάζονται ιδιαίτερα τους πατέρες. Σε έναν κόσμο με εμμονή στο σεξ, τα κορίτσια έχουν ιδιαίτερη ανάγκη να κατευθύνονται από τον πατέρα τους. Η αποστολή αυτή δεν είναι καθόλου εύκολη. “Αν έχετε κατανοήσει, γράφει, πλήρως πόσο βαθιά μπορείτε να επηρεάσετε τη ζωή της κόρης σας θα τρομοκρατηθείτε, θα συγκλονιστείτε ή και τα δύο. Φίλοι, αδέρφια και σύζυγοι δεν μπορούν να διαμορφώσουν το χαρακτήρα της με τον τρόπο που το κάνετε εσείς. Θα επηρεάσετε ολόκληρη τη ζωή της, γιατί σας δίνει εξουσία που δεν τη δίνει σε κανέναν άλλο.»

2o.Της χρειάζεται ένας ήρωας. Θέλει μια ηρωική μορφή στη ζωή της και προσβλέπει προς τον πατέρα της για την εκπλήρωση του πόθου της. Ο ήρωας που της χρειάζεται όμως πρέπει να είναι πρόθυμος να ορθώσει το ανάστημά του σ’ έναν αντιηρωικό πολιτισμό και να είναι πρόθυμος να αναλάβει ενδεχομένως ενοχλητικές ή μη βολικές δράσεις, προκειμένου να την προστατέψει. Πρέπει να είναι ταπεινός αλλά θαρραλέος. Να έχει το χάρισμα του Ηγέτη και της Υπομονής.

3o. Είστε η πρώτη της αγάπη. Κάθε άλλο πρόσωπο που θα μπει στη ζωή της θα το συγκρίνει με τη μορφή του πατέρα. Κάθε σχέση θα φιλτράρεται μέσα από τη σχέση που έχει μαζί του. « Θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να της πείτε ότι την αγαπάτε… Χρειάζεται να το ακούει ακόμη περισσότερο, όταν είναι στα δεκαπέντε. Θέλει να σας ακούει να το λέτε όλη την ώρα.

Μπορώ να σας εγγυηθώ ένα πράγμα: αν μπορείτε να ακούσετε την κόρη σας προσεκτικά για δέκα λεπτά κάθε μέρα μέχρι το τέλος του μήνα θα έχετε εντελώς μια νέα σχέση μαζί της.»

4o. Διδάξτε στην κόρη σας την ταπεινότητα. Στον πολιτισμό μας επικρατεί η άποψη ότι οι γονείς πρέπει να εξασφαλίζουν στα παιδιά τους πάνω απ’ όλα την ευτυχία και ότι η ταπεινοφροσύνη είναι αδυναμία και όχι η βάση κάθε αρετής. Απεναντίας η ταπεινοφροσύνη θα κάνει τη θυγατέρα σας να αισθάνεται σημαντική. Πρέπει να καταλάβει ότι οι άνθρωποι είναι πολύτιμοι, απλώς και μόνο επειδή είναι ανθρώπινες υπάρξεις και όχι εξαιτίας της δράσης τους. Ισχυροποιώντας τους δεσμούς μαζί τους, θα διατηρηθεί σε ισορροπία και θα κρατηθεί προσγειωμένη στον πραγματικό κόσμο. «Το ξέρω ότι ακούγεται ως παράδοξο ότι η ταπεινότητα θα κάνει την κόρη σας να νιώθει σπουδαία, αλλά αυτό συμβαίνει, γιατί είναι η αλήθεια. Για να πραγματώσει την ύπαρξή της η κόρη σας, πρέπει να καταλάβει ποια είναι, από πού κατάγεται, και προς τα πού πορεύεται. Και η αντίληψή της αυτή πρέπει να είναι ακριβής.»

5o. Προστατέψτε την, υπερασπίστε την. Λόγω παρακμής του δυτικού πολιτισμού μας είναι ανάγκη να προστατέψετε ενεργά την κόρη σας από την επιρροή του. Διδάξτε της τον αυτοσεβασμό, σχεδιάστε μαζί της. Μπορείτε να την κρατήσετε στο σωστό δρόμο με τη διδασκαλία σας, το περιμένει. Θα πρέπει να της διδάξετε γιατί και πώς πρέπει να μείνει μακριά από το σεξ. «Έχω μελετήσει τα ιατρικά δεδομένα, δηλώνει η dr Meeker. Έχω σκεφθεί πολύ και έχω δουλέψει σκληρά για τους ασθενείς μου. Έχω μιλήσει με παιδιά και γονείς. Έχω συσκεφθεί με συναδέλφους γιατρούς. Υπάρχει λύση στο πρόβλημα των κοριτσιών που έχουν από νωρίς πολλές σεξουαλικές σχέσεις και με πολλά αγόρια. Η λύση σ’ αυτό το ακανθώδες πρόβλημα είσαι: ΕΣΥ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ.»

6o. Ο ρεαλισμός και η αντοχή: Δύο από τα μεγαλύτερα περιουσιακά σας στοιχεία. Οι κόρες χρειάζονται τον ρεαλισμό ενός πατέρα για να τις διδάξει καλύτερα πώς να προσεγγίσουν και να λύσουν τα προβλήματά τους. Όσον αφορά στην αντοχή πρέπει να διδαχθούν τη λεπτή τέχνη του συνεχούς και αδιάκοπου καλού αγώνα (Β’ Τιμ. 4,7), για την εξεύρεση λύσεων στα προβλήματα της ζωής. Για να αφομοιωθούν οι παραπάνω αρετές πρέπει η οικογένεια να παραμείνει ενωμένη. Θα πρέπει να δώσετε στην κόρη σας ένα βράχο από τον οποίο να μπορεί να κρατηθεί δυνατά.

7o. Είστε ο τύπος του άντρα που θέλει να παντρευτεί. Ο πατέρας πρωτίστως και κυρίως πρέπει να είναι το πρότυπο της ακεραιότητας. Να είστε τίμιος, να αγκαλιάζετε και να αγαπάτε. Να βλέπετε, να κάνετε, να διδάσκετε. Με τον τρόπο αυτό η κόρη σας θα αναζητά όλα αυτά τα στοιχεία στην προσωπικότητα του ανθρώπου που θα παντρευτεί, ώστε κατά πάσα πιθανότητα εκείνος θα είναι η αντανάκλαση του εαυτού σας.

8o. Διδάξτε της ποιος είναι ο Θεός. Ως άνθρωποι δεν είμαστε τέλειοι. Η κόρη σας πρέπει να έχει ελπίδα σε κάτι μεγαλύτερο από σας, σε κάποιον πιο τρυφερό από τον πατέρα της. Η πίστη μας ολοκληρώνει, μας δίνει μια αίσθηση ελπίδας και η ελπίδα δίνει στην κόρη σας τη δύναμη να υπομένει και να επιμένει. «Η κόρη σας χρειάζεται την πίστη στο Θεό, θα πει η συγγραφέας, γιατί στη ζωή της αναπόφευκτα θα έρθει στιγμή που ούτε εσείς ούτε κανείς άλλος θα μπορέσει να τη βοηθήσει. Και την κρίσιμη εκείνη στιγμή θα διαλέξει είτε να είναι μόνη της βυθισμένη στην απόγνωση είτε να αφεθεί με εμπιστοσύνη στο Θεό της αγάπης. Όταν θα το βιώνει αυτό, ξέρετε τι θα κάνει η κόρη σας; Θα προσευχηθεί… Θα ξέρει ποιοι άλλοι επίσης προσεύχονται. Αυτό το λυτρωτικό που μπορεί να κάνει στη διάρκεια κρίσιμων στιγμών της ζωής της, εξαρτάται από εσάς.»

9o. Διδάξτε της να αγωνίζεται. Να αγωνίζεται για τις αρχές της, για ό,τι είναι σωστό. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στα παρακάτω πολιτιστικά πρότυπα, τα οποία πρέπει να καταπολεμηθούν:

Πρέπει να είμαι όμορφη. Διδάξτε της να αποδέχεται αυτό που είναι.

Πρέπει να είμαι σέξι. Διδάξτε της ότι η σεμνότητα είναι ομορφιά και ένδειξη αυτοσεβασμού.

Πρέπει να είμαι ανεξάρτητη. Διδάξτε της ότι όλοι μας χρειαζόμαστε τους άλλους και δείξτε της ότι η συμπεριφορά των εφήβων ως “βιολογικά φυσιολογικών” είναι ένας μύθος και ότι η 13χρονη κόρη σας σάς χρειάζεται τώρα περισσότερο από ό,τι όταν ήταν έξι χρονών.

Χρειάζομαι περισσότερα. Διδάξτε της, όχι, δεν τα χρειάζεται.

Δεν μπορώ να πω όχι. Αυτό είναι ένα πρόβλημα για «όμορφα κορίτσια». Διδάξτε της να μάθει να αντιστέκεται και να λέει όχι.

«Θα πρέπει να κατανοήσετε ότι τα συναισθήματα της κόρης σας εγκυμονούν κινδύνους εφόσον εκδηλωθούν και θα μπορούσαν να την οδηγήσουν στην αυτοκαταστροφή. Η αποστολή σας, ως ανθρώπου, ως πατέρα είναι να τη βοηθήσετε να κρατήσει τα συναισθήματά της υπό έλεγχο. Είναι πράγματι πολύ απλό, αλλά χρειάζεται τεράστια δύναμη και αντοχή. Και πρέπει να το κάνετε, διότι θα το κάνετε καλύτερα από τη μητέρα της. Η μητέρα της μπορεί να συμπάσχει, εσείς μπορείτε να καθοδηγείτε. Εσείς βλέπετε την κόρη σας ρεαλιστικά και πιο αντικειμενικά απ’ ό,τι εκείνη τον εαυτό της. Είναι αδύνατο να καταδείξω πόσο πολύ η κόρη σας χρειάζεται να την κατευθύνετε με το κύρος σας.»

10o. Κρατήστε την επικοινωνία. Τελικά η σχέση ενός πατέρα με την κόρη είναι αυτό που μετρά περισσότερο κι ενώ η συνεκτικότητα μιας οικογένειας είναι ένα θέμα σημαντικό, όμως το σημαντικότερο στη ζωή της κόρης είναι ο πατέρας της. « Οι ψυχολόγοι, οι γιατροί και οι ερευνητές ξοδεύουν ανυπολόγιστο χρόνο και χρήμα ερευνώντας τι κρατάει στο σωστό δρόμο τα παιδιά-μακριά από ναρκωτικά, συμμορίες, αλκοόλ και σεξ. Και τι βρίσκουν ξανά και ξανά; Αυτό που ήδη οι γονείς το γνωρίζουν: Εσείς οι πατέρες είστε το κλειδί της λαμπρής επιτυχίας και ευτυχίας της κόρης σας!».

Κατά την σ. εκείνο που μας πληροί ως πρόσωπα είναι η οικογένεια, ο/η σύζυγος, τα παιδιά και ο Θεός.

« Κάποια μέρα, όταν ενηλικιωθεί η κόρη σας, κάτι μεταξύ σας θα αλλάξει. Αν έχετε κάνει καλά τη δουλειά σας, θα εκλέξει έναν άλλο καλό άντρα που θα την αγαπήσει, ο οποίος θα αγωνιστεί γι αυτή και θα είναι στενά δεμένος μαζί της. Ποτέ όμως δεν θα πάρει τη θέση σας στην καρδιά της, γιατί εσείς υπήρξατε ο πρώτος. Και αυτό είναι η ύψιστη επιβράβευση, διότι υπήρξατε ο καλός πατέρας!». Ύψιστο καθήκον, λοιπόν, και αποστολή του πατέρα είναι να εκτιμήσει, επιβεβαιώσει και να ευλογήσει τη θηλυκότητα των θυγατέρων του.

Ζούμε σε έναν πολιτισμό που ελαχιστοποιεί το ρόλο των ανδρών, απορρίπτει την αξία των πατέρων και γενικά τείνει να θεωρεί το αρσενικό φύλο ως περιττό.

Έρχονται όμως κάποιες μελέτες – έρευνες που τα αποτελέσματά τους τελείως απροσδόκητα μας ξαφνιάζουν, μας ξυπνούν από τον λήθαργό μας και μας θέτουν προ των ευθυνών μας. Μας αναγκάζουν, εκόντες άκοντες, να αναθεωρήσουμε παγιωμένες θέσεις και αντιλήψεις, αν όντως είμαστε τέκνα του Θεού και επιθυμούμε την ευτυχία των παιδιών μας και όχι την ικανοποίηση των παθών μας.

Μια τέτοια έρευνα- μελέτη πραγματοποιήθηκε την τελευταία δεκαετία από την ελβετική Κυβέρνηση με τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η μελέτη αποκαλύπτει ότι « η θρησκευτική πρακτική του πατέρα στην οικογένεια είναι αυτή που καθορίζει πάνω απ’ όλα τη συμμετοχή των παιδιών στην εκκλησία ή την απομάκρυνσή τους.»

Τα αποτελέσματα της έρευνας:

1o. Εάν ο πατέρας και η μητέρα είναι συνειδητά μέλη της Εκκλησίας :

Το 33% των παιδιών τους θα γίνουν συνειδητά μέλη.

Το 25% των παιδιών τους θα αδιαφορήσουν.

2o. Εάν η μητέρα είναι συνειδητό μέλος και ο πατέρας αδιάφορο:

Το 2% των παιδιών τους θα γίνουν συνειδητά μέλη.

Το 60% των παιδιών τους θα αδιαφορήσουν.

3o. Εάν ο πατέρας είναι συνειδητό μέλος και η μητέρα αδιάφορο:

Το 44% των παιδιών τους θα γίνουν συνειδητά μέλη.

Το 34% των παιδιών τους θα αδιαφορήσουν.

Πολλοί πιστεύουμε ότι οι γυναίκες είναι οι «κυρίαρχοι γονείς» και οι άνδρες λίγο πολύ «δευτερεύοντες». Οι παραπάνω όμως αριθμοί δεν το επιβεβαιώνουν. Συγκρίνεται το 2% με το 44%; Και δεν είναι η μοναδική μελέτη – έρευνα

Ο καθηγητής της κοινωνικής εργασίας Vern Bengtson του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας στο πρόσφατο βιβλίο του «Οικογένειες και Πίστη: Πώς η θρησκεία περνά από γενιά σε γενιά», ερευνά και εξετάζει εδώ και τριανταπέντε χρόνια τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και τις πρακτικές περισσοτέρων από 3500 παππούδων, γιαγιάδων, γονιών, εγγονών και δισέγγονων. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν την ως άνω μελέτη. Σε συνέντευξη, όταν ρωτήθηκε να εξηγήσει το γεγονός πώς ορισμένοι γονείς επιτυγχάνουν να μεταδώσουν την πίστη τους στα παιδιά τους, ενώ άλλοι δεν τα καταφέρνουν, απάντησε:

“Μία αρκετά προφανής παράμετρος, περισσότερο εμφανής απ’ ότι περίμενα, εντοπίζεται στους γονείς που παρέχουν πρότυπα. Αν οι γονείς δεν είναι συνεπείς, τα παιδιά δεν θα έχουν θρησκευτικά πρότυπα να μιμηθούν. Με άλλα λόγια μη στέλνετε τα παιδιά στην εκκλησία, φέρτε τα οι ίδιοι.”

“ Μια άλλη διαπίστωση είναι η ποιότητα της σχέσης μεταξύ γονέα και παιδιού, η οποία επηρεάζει την πραγμάτωση της επιτυχίας ή μη στη μετάδοση της πίστης. Αυτό που πράγματι ενδιαφέρει για τη θρησκευτική μετάδοση είναι ο στενός δεσμός του παιδιού με τον πατέρα· μετράει περισσότερο από τη στενή σχέση με τη μητέρα. Οι ζεστοί και θετικοί γονείς, κυρίως οι πατέρες, τείνουν να είναι οι πιο πετυχημένοι. Ένας πατέρας μπορεί να είναι παράδειγμα και “στύλος” της τοπικής εκκλησίας αλλά είναι απόμακρος και ψυχρός απέναντι στα παιδιά του κι επιπλέον δεν προσφέρει τη ζεστασιά και την επιβεβαίωση που εκείνα έχουν ανάγκη. Η ένθερμη πίστη αυτού δεν μπορεί να αντισταθμίσει τις ελλείψεις του, με αποτέλεσμα εκείνα να μην τον ακολουθήσουν στο δρόμο της πίστης του.”

Η πλειονότητα των κοινωνιολόγων θεωρεί φυσικό για τους ανθρώπους – πολύ περισσότερο μάλιστα για τα μικρά παιδιά – να αντιλαμβάνονται τον Θεό ως μια πατρική μορφή στη ζωή τους. Εάν ο πατέρας τα φροντίζει, έχει υπομονή, ανησυχεί, πιστεύουν πως και ο Θεός έχει τα ίδια χαρακτηριστικά. Και το αντίθετο συμβαίνει, όταν ο πατέρας είναι αυταρχικός, σκληρός, βίαιος, επικριτικός, άτεγκτος ή απών. Ακόμη και αν τα παιδιά διανοητικά αποδέχονται ότι ο Θεός είναι δίκαιος, υπομονετικός, τρυφερός και ευγενικός είναι πολύ δύσκολο γι αυτά να συνδεθούν στενά και βαθιά μαζί Του, αν ο πατέρας τους δεν έχει τα ίδια χαρακτηριστικά. Ανάλογα καθορίζουν τη στάση τους απέναντί Του. Αντιλαμβάνεται κανείς το μέγεθος της ευθύνης του γονιού-πατέρα απέναντι στο παιδί του.

Η Eliza Zhai Autry κοινωνιολόγος της Θρησκείας σε σχετική έρευνα για τη θρησκευτικότητα των παιδιών που προέρχονται από διαζευγμένες οικογένειες διαπιστώνει ότι η επιρροή του πατέρα είναι κρίσιμη και καθορίζει αν τα παιδιά ως ενήλικες θα δραστηριοποιηθούν στο χώρο της εκκλησίας. «Η επιρροή των πατέρων είναι μοναδική και ζωτικής σημασίας. Η επιρροή της μητέρας είναι σταθερή. Είναι πάντα εκεί. Αλλά κατά κάποιο τρόπο αυτό δεν είναι αρκετό.» Το ίδιο ισχύει και για τις κανονικές οικογένειες, παρατηρεί η Autry, όπου τα παιδιά προσβλέπουν και στους δυο γονείς, στον πατέρα και τη μητέρα, ως πρότυπα προς μίμηση. Ωστόσο τα ίδια μπορούν να διαμορφώσουν τη δική τους προσωπικότητα και ως προς το θέμα της πίστεως.

Καθώς όμως ο δυτικός πολιτισμός συνεχίζει να υποτιμά τους άνδρες όλο και περισσότερο και όσο οι άνδρες θα επιλέγουν να αναλαμβάνουν λιγότερο ενεργό ρόλο στη ζωή των παιδιών τους, τα κοινωνικά δεινά θα συνεχίσουν να αυξάνονται. Η απουσία του πατέρα δημιουργεί ένα δράμα στη ζωή του παιδιού, ένα κενό στην ψυχή του, μια πληγή αθεράπευτη, ένα τραύμα· « πατρική πείνα» (Father hunger), ονομάζεται στην ψυχολογία, είναι μία αγωνιώδης προσπάθεια αναζήτησης πατρικού προτύπου. Την πείνα αυτή μπορεί να την ικανοποιήσει μόνο το σώμα και το αίμα του Κυρίου, που αφειδώλευτα προσφέρει στα παιδιά Του η ασύνορη αγάπη του Θεού Πατέρα μέσω της Θυσίας του Υιού Του. Διαφορετικά «η πατρική πείνα» θα τρώει τα σωθικά των παιδιών κάθε ηλικίας, θα τα οδηγεί σε επικίνδυνες, σκοτεινές και άνυδρες ατραπούς «ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐκλείψουσιν αἱ παρθένοι αἱ καλαὶ καὶ οἱ νεανίσκοι ἐν δίψει» (Αμώς 8,13).

Η απουσία του πατέρα είναι από τις πιο καταστροφικές δυνάμεις για τα παιδιά στην κοινωνία μας. “Η απουσία του πατέρα είναι το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε”. Ορφανή Αμερική! Κραυγάζει ένας δικός της άνθρωπος. Μήπως είναι και δική μας φωνή; Η παρακμή της πατρότητας είναι πίσω από τα πιο πολλά και ενοχλητικά προβλήματα που μαστίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες: εγκληματικότητα, παραβατικότητα ανηλίκων, πρόωρη σεξουαλικότητα, γεννήσεις εφήβων εκτός γάμου, κατάθλιψη, κατάχρηση ουσιών, αποξένωση μεταξύ των εφήβων και αυξανόμενος αριθμός γυναικών και παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

Η απουσία του πατέρα προωθεί αντικοινωνική συμπεριφορά καθώς και εγκληματική δραστηριότητα και ψυχολογικά προβλήματα. Τα προβλήματα είναι τόσο σοβαρά, ώστε έχουμε μια πιθανότητα 86% ένα παιδί να γίνει ψυχωτικός εγκληματίας. Έχουμε μια αύξηση 200% στον παιδικό πληθυσμό που καταφεύγει στον ψυχολόγο για βοήθεια. Το 85% αφορά σε παιδιά που ο πατέρας απουσιάζει από την οικογένεια και τα οποία παρουσιάζουν διαταραχές συμπεριφοράς. Έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση για κορίτσια και αγόρια. Υπάρχει μια αύξηση 200% σε απόπειρα ή επιτυχημένες αυτοκτονίες εφήβων. Το 63% των αυτοκτονιών των νέων προέρχονται από σπίτια χωρίς πατέρα. Η σχολική -ακαδημαϊκή επίδοση έχει πληγεί σοβαρά. Η έλλειψη ή η αδιαφορία του πατέρα δημιουργεί μια σημαντική μείωση των σχολικών επιδόσεων. Έχουμε σημαντική αύξηση της διάσπασης της προσοχής στο σχολείο, μείωση στις γνωστικές δεξιότητες, στα τεστ επάρκειας, αύξησης του σκασιαρχείου και εγκατάλειψης του σχολείου, με αποτέλεσμα οι νέοι και οι νέες να είναι απροετοίμαστοι επαγγελματικά και να οδηγούνται θέλοντας και μη στα χαμηλότερα επαγγελματικά στρώματα με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται.

Και να τα αποτελέσματα από την ευημερούσα υπερδύναμη, τις Η.Π.Α, που οφείλονται στην απουσία του πατέρα από την οικογένεια:

Το 63% των αυτοκτονιών των νέων.

Το 71% των εγκύων εφήβων.

Το 90% του συνόλου των άστεγων παιδιών και των παιδιών που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους.

Το 70% των παιδιών που ζουν σε ιδρύματα.

Το 85% του συνόλου των νέων που εμφανίζουν διαταραχές συμπεριφοράς.

Το 80% των βιαστών.

Το 71% των μαθητών λυκείων που εγκαταλείπουν το σχολείο.

Το 75% των εφήβων στα κέντρα αποτοξίνωσης.

Το 85% του συνόλου των νέων που βρίσκονται στις φυλακές.

Στατιστικά δεδομένα της 14ης Ιουνίου τρέχοντος έτους.

Για την πατρίδα μας την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών, ανακοινώθηκε ότι κατά την τελευταία δεκαετία 2.800 παιδιά έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας των ναρκωτικών.

Θα ήθελα να τελειώσω με μία επισήμανση: Ο τέλειος πατέρας ακόμη δεν γεννήθηκε. Τον περιμένουμε…Ίσως είναι ανάμεσα στα αγόρια που μεγαλώνετε….

Δεν υπάρχει πιο ευγενές έργο από τη διαμόρφωση ενός αγοριού σε άνδρα που θα γίνει πατέρας. Χρειαζόμαστε καλούς πατέρες και έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε κάτι γι αυτό. Να αναθρέφουμε καλούς γιους είναι ένα δύσκολο έργο, αλλά από την εμπειρία της ζωής, υπάρχουν δέκα βασικές αρχές που όλοι οι επιτυχημένοι πατέρες ακολουθούν.

1ο. Να ξέρετε ότι μπορείτε να αλλάξετε τον κόσμο του γιου σας. Εάν ως πατέρας αισθάνεσαι περιττός, ασήμαντο εξάρτημα στη ζωή του, κάνεις τραγικό λάθος. Συνειδητοποίησε ότι κανείς δεν έχει μεγαλύτερη σημασία για το γιο σου από εσένα, τον πατέρα του. Άφησέ τον να καταλάβει ότι θα είσαι για πάντα εκεί για να τον βοηθάς.

2ο. Η αλλαγή θα γίνει από μέσα προς τα έξω. Ο χαρακτήρας μετράει περισσότερο από τις επιδόσεις στη ζωή ενός νέου ανθρώπου.

3ο. Βοηθήστε τους γιους σας να καλλιεργήσουν και να εκδηλώσουν τον ανδρισμό τους. Εμείς οι άνδρες πολύ συχνά αυτοπροσδιοριζόμαστε από το πόσα κερδίζουμε, πόσο καλά οδηγούμε ή πόσο αποτελεσματικά προστατεύουμε τις οικογένειές μας. Πράγματι οι άνδρες και τα αγόρια πρέπει να αισθάνονται ότι παρέχουν κάτι χρήσιμο. Είναι ζωτικής σημασίας για την αυτοεκτίμησή μας. Η επιθυμία ενός αγοριού να παρέχει, να προστατεύει, να οδηγεί μπορεί να τον κάνει αργότερα καλό σύζυγο, καλό επιχειρηματία, έναν πολύ καλό πατέρα. Βοηθήστε τον να κατευθύνει και να πραγματοποιήσει τα ένστικτά του αυτά.

4ο. Βοηθήστε το γιο σας να βρει σκοπό και όραμα στη ζωή του. Πολύ λίγα αγόρια ξέρουν γιατί ζουν, όσο και αν αυτό ηχεί παράξενα! Μερικά δεν έχουν κανένα λόγο, κανένα σκοπό, κανένα νόημα ύπαρξης. Ως εκ τούτου δεν έχουν όραμα και δεν υπάρχει λόγος-στο μυαλό τους- να ασκούν την αρετή. Έτσι γίνονται καταστροφικοί για τον εαυτό τους και τους άλλους.

5ο. Διδάξτε τον γιο σας να διακονεί. Οι άνδρες που υπηρετούν γίνονται καλύτεροι σύζυγοι και πατέρες, επειδή βιώνουν τη ικανοποίηση που προέρχεται από την ικανοποίηση των αναγκών των άλλων που προηγούνται των δικών τους. Η Εκκλησία είναι ο πλέον κατάλληλος χώρος, για να ασκηθεί στην πράξη.

6ο. Επιμείνετε στον αυτοσεβασμό. Κάθε αγόρι θέλει να ξέρει ότι το σέβονται. Αλλά ο αυτοσεβασμός είναι δύσκολος, όταν η καθημερινή του ζωή περιβάλλεται συνεχώς από ανθρώπους, οι οποίοι προσπαθούν να γκρεμίσουν τη μετριοφροσύνη του, τις ευαισθησίες του, την ευφυΐα και τις ικανότητές του. Δεν μπορείτε να ελέγξετε όλες τις επιρροές της ζωής του, αλλά μπορείτε να ελέγξετε τη δική σας και αυτό είναι το πιο σημαντικό για το γιο σας.

7ο. Αγαπώντας τους γιους σας θα χρειαστείτε να οπλιστείτε με υπομονή και ατσάλινη βούληση. Αλλά ποτέ δεν πρέπει να σταματήσετε να τους αγαπάτε. Βάλτε ένα όριο ηλικίας. Τα 25 χρόνια! Όταν τότε θα είναι ο νεαρός άνδρας που θέλετε να είναι… και ξανά από την αρχή!

8ο. Είστε ο ήρωάς του. Ένα αγόρι χρειάζεται να δει το θάρρος, την ακεραιότητα και την ευγένεια να εκδηλώνονται στη ζωή με τόλμη και παρρησία. Και για να δει αυτές τις αρετές το αγόρι στρέφεται πρώτα προς τον πατέρα του. Πάνω από κάθε αθλητή- ήρωα, ποδοσφαίρου, τραγουδιστή, ροκ σταρ, σταρ του σινεμά, θέλει ήρωας να είναι ο πατέρας του.

9ο. Παρακολουθείτε συνεχώς με πολλή προσοχή ό,τι του συμβαίνει και ακούτε προσεκτικά ό,τι έχει να σας πει.

10ο. Δώστε τον καλύτερο εαυτό σας. Τα αγόρια που οι ικανότητες, οι συμπεριφορές, οι σκέψεις και τα συναισθήματά τους στο σύνολό τους νιώθουν ότι λαμβάνονται σοβαρά υπόψη αυξάνουν την αυτοπεποίθησή τους και γίνονται ώριμοι άνδρες. Αγαπητοί μου γονείς, υπάρχει ο γιος σας που σας περιμένει. Ίσως είναι δύο χρόνων ίσως εικοσιδύο. Σας αγαπά έντονα επειδή ο κόσμος που βλέπει γύρω του είναι σε σύγχυση και οδύνη. Είναι εχθρικός απέναντι του. Γίνετε ο σύμμαχος του παιδιού σας.

Ας συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε με τη χάρη του Θεού. Να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να θεραπεύουμε τις ασθένειές μας και να ζητούμε από το Πνεύμα το Άγιο να αναπληρώνει τις ελλείψεις μας. Με τη βοήθεια των φίλων και με των αδελφών τη συμπαράσταση ας δίνουμε ευκαιρίες πνευματικού ανεφοδιασμού, όπως ετούτη, εις εαυτούς και αλλήλους. Ας με συγχωρήσουν οι αδελφές που ο λόγος μου στράφηκε κυρίως προς τους αδελφούς, κατανοούν την αιτία. Σας ευχαριστώ.

Αθανάσιος Γκάτζιος

http://themeliosiaspis.wordpress.com