Χείμαρρος ἠθικῆς διαφθορᾶς

Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Φαίνεται πώς ζοῦμε στούς ἔσχατους καιρούς. Ἀκοῦμε τά βήματα τοῦ Ἀντιχρίστου. Ἀναπνέουμε τό ξεχείλισμα τῶν ὀχετῶν ἀπ᾽ τή βρωμιά τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀκολασίας καί τῆς διαστροφῆς. Ὁ Σατανάς χορεύει γιά τίς κατακτήσεις του, καί ὁ Χριστός ξανασταυρώνεται ἀπ᾽ τούς ἀρνητές καί τούς προδότες Του.

Ἡ ἀποπλάνηση καί ἡ ἀποστασία λαμβάνει νέες προεκτάσεις μέ προσδοκία τήν παγκοσμιοποίηση καί τή «Νέα Ἐποχή» τῆς πανθρησκείας ἤ μᾶλλον τῆς ἀθεΐας καί τῆς  παγκόσμιας Κυβέρνησης»!

Ξαναζοῦμε τίς παραμονές νέου κατακλυσμοῦ —(μέ Κιβωτό τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ)– καί τήν παραμονή καταστροφῆς νέων Σοδόμων καί Γομόρρων, μέ τό θανάσιμο ἁμάρτημα τῆς ἀρσενοκοιτίας (ὁμοφυλοφιλίας) —πού οἱ σύγχρονοι τούς ξεπέρασαν, θεσμοθετώντας μέ νόμο μάλιστα, τή «συμβίωση» τῶν ὁμοφυλόφιλων καί τῆς διαστροφῆς!

Ἡ Παλαιά καί ἡ Καινή Διαθήκη κάνουν ἔκκληση γιά ἐπιστροφή τῶν πλανεμένων: «Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω», ἔλεγε ὁ Κύριος. Ἀλλ᾽ οἱ πάντες ἔχουν κλείσει τ᾽ αὐτιά τους στούς λόγους τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ δέν Τόν πιστεύουν.

Ἡ ἁμαρτία γιά πάντα, καταλήγει στήν πώρωση τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς. Οἱ προφῆτες διαμαρτύρονται. Ὁ Ἰεζεκιήλ φωνάζει: «Ἔπλησαν τήν γῆν ἀνομίας καί ἰδού αὐτοί ὡς μυκτηρίζοντες» (Η´ 17). Πλημμύρισαν τόν τόπο μέ τίς αἰσχρότητές τους, καί αὐτοί χλευάζουν τούς ἠθικούς καί καλούς ἀνθρώπους. Καί πάλι: «Ἀνομίας μεγάλας ποιοῦσιν ᾧδε τοῦ ἀπέχεσθαι ἀπό τῶν ἁγίων μου» (ὅσοι, δηλαδή, ἁμαρτάνουν, δέν ἔχουν σχέση μέ τή θρησκεία καί τή λατρεία μου)… «Ἡ πόλις πλήρης ἀνομίας» (Η´ 6, Ζ´ 23). Βροντώδης καί τοῦ Ἰερεμία ἡ φωνή: «Πάντες μοιχῶνται, σύνοδος ἀθετούντων» (Θ´ 2). Οἱ λέξεις μοιχεία, πορνεία, ὁμοφυλοφιλία, συνήθως ἐναλλάσσονται καί ἑρμηνεύουν τά σαρκικά ἁμαρτήματα. (Γι᾽ αὐτό καί ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς, ὀρθότατα ἀποκάλεσε «θανάσιμο» τό ἁμάρτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ὅταν μάλιστα, θεσπίζεται καί ἐγκρίνεται διά νόμου «ἐλεύθερη συμβίωση». Εἶναι, πράγματι, φρικτό, καί μόνο σάν σκέψη. Ὁ Ἰεζεκιήλ κήρυττε καί φώναζε μέ παρρησία: «Ἔκστασις καί φρικτά ἐγενήθη ἐπί τῆς γῆς» (Ε´ 30).

Ἡ ἐξάπλωση τῆς ἀθεΐας καί τοῦ ἀμοραλισμοῦ, εἶναι συνέπεια τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀναισχυντίας καί τῆς διαστροφῆς. Ἡ δέ διαστροφή ὁδηγεῖ στήν πώρωση καί τήν ἠθική ἐξαθλίωση. Τό νά ἁμαρτάνεις, εἶναι ἀνθρώπινο. Τό νά μετανοεῖς, εἶναι θεῖο. Ἀλλά τό νά ἐπιμένεις στήν ἁμαρτία, εἶναι σατανικό. Αὐτή ἡ θανάσιμη ἐπιμονή στήν ἁμαρτία χαρακτηρίζει τήν ἐποχή μας. Αὐτούς τούς πωρωμένους καί ἀσυνείδητους ταλανίζει ὁ μεγαλοφωνότατος Ἡσαΐας, ὅταν λέγει: «Οὐαί οἱ λέγοντες τό πονηρόν καλόν καί τό καλόν πονηρόν, οἱ τιθέντες τό σκότος φῶς καί τό φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τό πικρόν γλυκύ καί τό γλυκύ πικρόν» (Ε´ 20).

Ἡ παραποίηση τῆς Ἀλήθειας εἶναι τό φοβερότερο κακό στόν κόσμο.